Pasen, op een zondag

Pasen, dat is samenkomen met familie. Vieren dat iemand uit het graf verrees. Eten, boefen, jezelf volstoppen tot alle spuigaten het niet meer aankunnen. In een trek je overeten en zeggen dat het lekker was. Dat is Pasen. Je op je paasbest kleden en eindelijk dat nieuwe hemd uit de kast halen.

Zelf geniet ik er wel van, zo onderling herinneringen ophalen en oude wondes eventjes openrijten. Even vertellen hoe de vork exact in de steel stak. Maar ook tijd maken voor andere zaken, naar de Ronde kijken bijvoorbeeld. De laatste 50 kilometers toch. Want dan wordt het spannend. Dan gaat Fabian een spurtje aanzetten en de rest even tonen hoe grote jongens dat doen.

Op zo’n momenten wil ik genieten van de dag. En genieten dat is eten en drinken. Vooral drinken. Aperitief? Check: Malheur Extra Brut. Een bier op z’n champagnes gebrouwen. Sterk, je moet er maar opkomen en nog straffer, je moet het maar doen. Zelf ben ik grote fan van Malheur maar dit is toch nog een klasse apart. Fris, sprankelend. Schuimwijn met een gerstsmaakje, effe wennen toch ..

Voorgerecht? Asperges uiteraard, met een frisse Riesling. Weinig commentaar, tenzij dan die verse, gepelde Zeebrugse geirnaars, zoals we ze graag hebben..

Hoofdmenu in de aanslag, lam op het bord, Jezus uit het graf. Tutut, geen gezever, Chateauneuf op tafel. Veel waar voor je geld maar ook gewoon veel geld..

Laat het beeldkanon maar komen, wij willen ploeterende, zwoegende, flandriens zien. Door het stof en over de kasseien, graag. U wou eventjes door het Vlaamsche landschap koersen? Geen probleem maar dat zal u contant betalen. Ik? Het spijt me, de zetel gaat achteruit en het glas wordt nog een keer gevuld. Dit keer met een Chimay Grand Réserve 2010. Chocolade, pruim en rozijn, in die volgorde, maken zich meester van de smaakpapillen. Ze zullen het geweten hebben. Cancellara die even snel de rest in puin rijdt. Blijkbaar was hij bijgetankt met een Westmalle tripel.

Wat onze Belgische trots al niet doet met buitenlanders … Maar laat Fabian nog maar enkele pinten tappen in Koningshooikt. Daar zit hij op z’n plaats!

De Ronde
De Ronde

Nee, zo hoort het niet, Carl

Ik ben geen fan van mensen zoals Carl. Ik ben wel fan van mensen zoals Rik. Annemie, die ken ik te weinig. Peeters en Pichal dat was pas om 9u. Sommigen zijn dan al een uur of meer aan het werk ..

Ik ben geen fan van mensen die vervelende vragen stellen. Nee, Annemie, zo hoorde het niet. Je eerste vraag was niet gepast. Laat Carl met rust, hij heeft net iemand verloren.

Ik ben geen fan van mensen die anderen uitschelden. Wees slimmer dan dat, je bent tenslotte gepokt en gemazzeld in de media. Weet dat wat je ook zegt, je altijd het onderspit delft.

Ik ben geen fan van mensen die altijd het onderste uit de kan moeten lokken, zelfs al is dat een aangekoekt laagje dat je moet losbakken. Laat het rusten, weken en sop het weg, … later …

Ik ben tenslotte geen fan van mensen die vreemde woordjes gebruiken. Gratenkut? Hollandse woordjes spelenderwijs leren, goed en wel. Maar gebruik het dan tenminste in de juiste context. En dat is er maar een die dat kan! Youp …

Steen per steen

Foto’s online zetten, ik ben daar voorzichtiger mee geworden. Vroeger kon het niet op, de ene na de andere, privé of niet, optinternet moest het staan, verdomme! Maar je wordt ouder en daarmee gepaard gaand ook wat wijzer en dus stop je ermee. Of althans, je wikt en weegt nu twee keer alvorens je op die verdoemde verzend-knop duwt.

En zo geschiedt dat er eigenlijk feitelijk geen nieuwe foto’s meer over ons huisje te vinden zijn. Of toch niet op deze site. En daar is best een goeie reden voor: den binnenkant, dat toon je niet zomaar aan iedereen. Dat is privé, van jezelf en voor jezelf. En dat toon je niet zomaar aan jan en alleman (wie in godsnaam is eigenlijk toch die Jan?). Vrienden, die komen wel op bezoek, vreemden die hebben helemaal geen affaire met welke placemat ze vandaag weer op tafel gelegd heeft..

Geen foto’s en dat zal dus niet veranderen, tenzij wat detailshots waarmee de fotograaf annex eigenaar zijn ego wil boosten maar die feitelijk maar tot de middelmatigheid van het eigen kunnen behoren. Daar zal de goegemeente het dan maar mee moeten doen. Maar geen groot verlies, ieder huisje z’n knus kruisje. Waarom zou dat bij ons anders zijn?

Steen per steen werd het opgebouwd, nu staat het in volle glorie te blinken, twee trotse eigenaars rijker. Toegegeven, die vermaledijde bankier is nog iets meer eigenaar, maar ooit … ooit! Warm en gezellig, laat de rijm maar op het gras zitten. Gordijnen schuiven open, de wereld verwelkomt. Alweer een stukje grond minder.

Een eigen huis hebben, dat is best tof. Dat is de muziek iets harder zetten dan toegelaten, de gordijnen iets langer openlaten omdat toch niemand je kan zien. Dat is de garage vol met rommel stoppen omdat je nog niet alles uitgepakt hebt. En dat is fijn!

Ik ging het niet doen..

Lijstjes maken, ik had mezelf voorgenomen er niet teveel aandacht meer aan te schenken, toch zeker niet online. Want enerzijds wring je je laatste druppel bloed uit de vingers om een opsomming van loze bestandsnamen, anderzijds leest geen kat het midden maar enkel begin en einde. Maar toch troost ik me de moeite om het wel te doen, wel tegen de stroom van mezelf in te zwemmen en de milt nog wat verder te tergen en uit te dagen. Ten gronde te richten, als je wil.

Enkele weken terug, toen was het in Brugge koekenbak, vollen bak, ambiance! Ik ging gewapend en daar zijn bewijzen van!

Gelukkig is @bmattijs voorbereid. Nu nog iemand zoeken die hiërogliefen leest #brugsbierfestival

A photo posted by Jan Seurinck (@janseurinck) on

Voor wie deze hiërogliefen (niet mijn eigen woorden nvdr) niet kan ontcijferen, ik zet je even op weg:

– Bier 2

– Bier 2

– Bier 4

– enzo…

Misschien iets minder bekend of besproken was een zekere vintage-proeverij in datzelfde Brugs binnenland, onder de toren. Ook daar zijn bewijzen van. Maar opnieuw, ik was slachtoffer van de omstandigheden! En die bewijzen moeten jullie zelf maar vinden, voila!

Wat dronken we? Veel, maar niet genoeg. Kleine nipjes van karton, geoxideerd bier, slap water, natte hond maar ook kanjers van brouwsels, gerstewijn die de tand des tijds fantastisch doorstaan had. Jammer genoeg heb ik niet alles kunnen proeven, ik moest immers ook gastheer zijn voor aanstormend geweld uit het Antwerpse (schol Roeland, Jan en Nicolas). Maar hier een bloemlezing:

  • BAB Tafelbier > 35 jaar
  • Cambrinus : jaren ’80
  • Pelforth 43 : jaren ’80
  • Hoegaerden Wit : 1984 (gebrouwen door wijlen Pierre Celis zelf)
  • Hoegaerden Grand Cru : 1984 (idem)
  • Bière du Démon : 1990
  • Blonde Noël van Caulier : 2001
  • Martins Pale Ale > 1980
  • Witkap Pater > 1980
  • Magnus : 1984
  • Abbaye des Rocs : 1997
  • Corsendonck Pater : jaren ’80

Legende: niet-onderlijnd = godzijdank dat korte termijngeheugen … kort is. Onderlijnd = hemels, heerlijk, bier zoals het zou moeten zijn, tand des tijds als rad der smaak, goddelijk, schol en doe ze nog eens vol.

Zo, lijstjes, dat was het, de vingers worden stug. Het heeft gesmaakt!

Zondag Hoogdag

Zondag 2 februari, noteer de datum. T’is dan vanalles te doen in Brugge, in de stadshal meer bepaald. Vanalles houdt in: proeven, degusteren, genieten .. Want die dag is het Brugs Bierfestival. Alweer bier? Ja, alweer bier. Hobby’s, weet u wel.

Ik maak er tijd voor, tussen het verhuizen, werken en getrouwd zijn door. En genieten van bier is zo’n hobby. Persoonlijk bots ik wel met de naam ‘bier': dat klinkt niet zo verfijnd als wijn of als aperitief. Het klinkt ook helemaal niet als iets wat je met genot verteert. Iets dat achter de smaakpapillen blijft hangen en daar nog even de tong mee draait. Neen, het klinkt banaal, voila, bier is een banale benaming. Geef mij dan maar gerstenat. Waard, voor mij een kuip gerstenat. Of een hoperitief, voor tijdens de warme zomermaanden?

Nu, we wijken af. Zondag 2 februari, dan is het hoogdag in Brugge. Dan ben ik met vele anderen van de partij. En dan drinken we, … bier.

Song for Life

Onlangs gutste Music for Life weer op ons neer. Persoonlijk vind ik het een nobel initiatief maar ik vraag me altijd af wat er nu echt gebeurt met het verzamelde geld. Wat blijft er aan de handen van de hulporganisatie kleven en wat geraakt effectief bij de hulpbehoevenden..

Dit jaar was ik niet mee met de actie: geen geld inzamelen? Huh? Bedanken? What? Maar na een weekje liedjes kiezen en toch nog wel goeie nummers luidop in de wagen kunnen meegillen, begreep ik het: jij doet iets om niet te vergeten en daar zijn we je dankbaar voor. Eenvoudig en simpel concept en geen megalomane geldmachine die daarachter zit. Goed en doordacht, maar het heeft wel tijd gekost. Aan het aantal vragen te zien was ik niet de enige bij wie het belletje niet onmiddellijk ging rinkelen.

Maar deze post is een persoonlijk verlengstuk van de actie, mijn eigen Song for Life. Lang hoef ik dan niet te denken. Het is een liedje dat mij doet denken aan het moment dat iemand je ontnomen werd. Dat alle zinnen en woorden geen bevestiging meer kregen. Het is het polaroidmoment waarop je de laatste adem ziet vertrekken. Waarop dat zielig stukje hoop mens de strijd heeft opgegeven en beseft dat het genoeg is geweest. Geen heroisch strijden maar roemloos ten onder gaan. De donkere tunnel is plots licht geworden. Dat moment waarop je zelf realiseert dat je dat laatste niet meer hebt kunnen vragen. Het ondraaglijke gewicht van je eigen woorden.

The Weight of my Words, als mijn eigen verlengstuk.

Een eigen huis

Zo, 18 december 2012, jij blijft in het geheugen gegrift. Jij blijft een datum waarop papieren en handtekeningen, rondwandelingen en twijfelingen, instemmingen en afkeuringen hand in hand gaan. Een dag waarop we om half 10, na zo’n uur rond te dwalen, plots eigenaar werden van een eigen plekje onder de Oost-Vlaamse zon. De foto’s van de buitenkant, die heb je hier ongetwijfeld al gevonden. De binnenkant, dat blijft ons geheim. Dat moeten jullie op een keer maar eens zelf ontdekken.

Eigenaar worden, dat is investeren, veel investeren. Dat is het water hoog voelen vloeien maar toch niet kopje onder gaan. Eigen grond, eigen tuin, eigen baksteen uit de maag neergeplant. Veel nadenken en bekijken, veel uit handen geven. Een firma waar de samenwerking goed mee vlot. Waar soms wel eens minpuntjes aan zijn. Dat is menselijke imperfectie. Iets anders hadden we ook niet kunnen verwachten. Die hele kleine stipjes die het puntje op de i vervolmaken, die moeten nog gezet worden. En dan is het aan ons …

Zoeken, tekenen, invullen en tenslotte uitvoeren. Dat zijn zowat de stappen die je moet nemen, denk ik dan. Op papier ziet het er allemaal zo eenvoudig uit, zo kant en klaar. De praktijk zal ons uiteraard gruwelijk ongelijk geven. Maar het zijn je eigen stenen, je eigen nestje, je eigen Paradiso. Daar draag je zorg voor en besef je ook je eigen imperfectie. Er zal gevloek zijn, er zal ontgoocheling zijn. Vaak denken dat het zo en zo moest en niet zus of daar. Geniaal!

Je eigen huis onder de zon, dat is thuiskomen en weten dat het goed is.

Twee verhalen aan het raam

9u30, Ik wacht in een koffiehuis op de man van denelentriek. “Wij bellen u wanneer we in de buurt zijn,” klonk het nog eerder. En dus wacht ik, achter een tafel met een notitieboekje en een verse koffie, geurend naar bittere troost. Dan gaan mijn ogen spontaan iedereen aftasten. Ze gaan op zoek naar een nieuw verhaal, een niet door mij maar door een ander geschreven.

Ik stuit op twee mannen op leeftijd. Twee gezichten beschreven door de tijd, die elkaar iets te zeggen hebben. Het is een fascinerend iets hoe ik mijmering en overpeinzing in een emotie kan aflezen. Ik begin spontaan aan ontbering uit den oorlog te denken, aan noeste arbeid met kromme vingers tot gevolg. Ik denk aan hoe ze al jaren eenzaam hun kachel aansteken om er water voor thee op te warmen. De stoof met een ruiten dekentje in de koude winterdagen. Een hondje misschien als eenzame kompaan die toch graag drie maal per dag even uit wandelen gaat.

Het verhaal hoor ik niet, ik zit te ver. Jammer, vervelend, lastig want de interesse is wel gewekt. Ik moet mijn fantasie in bedwang kunnen houden en ontdekken waarover het gaat. De concentratie is op dat moment al lang vervlogen en god weet wat ik nog op papier moest zetten. Het was iets belangrijk, daar was ik wel van overtuigd. Een zakelijk plan voor volgend jaar? Mogelijk. Dat hoeft dan maar te wachten.

De koffie is niet langer troostvol, ik schuif dichter, luister aandachtiger. Deze twee getekende figuren met karaktertrekken die je zo uit een miljoen zou ontdekken. Wat is toch hun verhaal? En dan plots, hoor ik het. Verstomd en verbijsterd, dromen vervlogen, de fantasie plots tot staan gebracht. Ik keer onwillekeurig terug naar het notitieboekje en begin te schrijven. Teleurgesteld schrijf ik verder aan het plan, aan wat volgend jaar wel eens belangrijk zou kunnen zijn. Zorgen voor later, liever voorbereid zijn. De blauwe inkt vloeit over het papier en de nieuwsgierigheid dooft uit. Hun verhaal is plots niet meer dat van mij.

De telefoon gaat. De man van den elentriek: “Meneer, wij staan aan uwen bouw, waar bent u?”. Ik sta op en betaal. De twee keek ik niet meer na.

Een kort intermezzo

Sorry, either Adobe flash is not installed or you do not have it enabled