Woelige jaren, zo voorbij. Een flits om te genieten en nooit meer terug te kijken. Romantisch en nostalgisch mijmeren over gisteren, nu en morgen. Vreemd genoeg lijkt dit moderner dan ooit maar niets is minder waar: de Romantiek beukte als een vloedgolf door de 19de eeuw. Dichters, schilders, componisten, muzikanten, … ze stonden allemaal op de eerste rij om hun talenten op vrouw en lief los te laten. We hoeven zelf niet ver te zoeken naar al de invloeden die de Romantiek op ons heeft nagelaten (maar kan je ze zelf ook ontdekken?).
Groot-Brittannië zal op ons beuken met Turner en Constable: woelige taferelen, woeste landschappen en dramatische kleuren. Het is niet altijd eenvoudig om hun kunstwerken te doorgronden maar je hoeft geen getraind kunstcriticus te zijn om hun melancholie te voelen, hun drang naar geborgenheid en hun angst voor het ‘Grote’. De schepen van Turner, in hoge baren en schuimige kragen, lijken zo weggevaren uit de verhalen van Columbus en Magellaan. Constable zal vooral zijn eigen nabijheid schilderen en de personages doen ‘leven’, zijn gedachten op beeld plaatsen en vooral ‘zijn’ mensen naar ons brengen.
Chimay blauw is zo’n bier dat je eerst moet laten rusten, rijpen, volwassen worden en dan pas te openen, waarop je jezelf spontaan afvraagt of je niet nog beter wat langer gewacht had. Het is zo’n bier dat rijpt met de jaren, dat niet onmiddellijk door iedereen begrepen wordt. Het is zeker zo’n bier dat Constable in de vroege uurtjes had kunnen smaken, wanneer de wolken reeds lang verdwenen waren en de eerste zonnestralen de horizon verblijdden.
Chimay blauw en Constable, romantisch mijmeren over verleden, heden en wat misschien zou zijn.
