Ouderlijke smart is al enkele malen gepasseerd in deze afleveringen, vermoedelijk omdat dit onderwerp mij zo enorm aantrekt. Ik heb al twee schilderijen besproken (hier en hier) en deze keer is muziek aan bod. Stabat Mater wordt in haar essentie gebracht door twee stemmen, sopraan en alt, die in al hun droefheid de smart van de Maagd bezingen. Een moeder gekweld door het verlies van haar zoon. Het klinkt zo onwezelijk dat de muziek quasi tastbaar wordt. Het verdriet krijgt een menselijke gedaante, zelfs al wordt ze gezongen. Je moet het ervaren om het te geloven.
Stabat Mater werd doorheen de eeuwen bezongen en beleden. Dit gedicht hing als een mistige leidraad doorheen de West-Europese geschiedenis en werd door talrijke componisten neergeschreven en gekopieerd. De bekendste is de versie van Pergolesi en naar mijns inzien ook de mooiste. In essentie verhaalt dit gedicht over de Maagd die haar zoon verliest maar het overstijgt deze “beperking”, het is ruimer en universeler dan dat:
Geef, o Moeder! bron van liefde,
Dat ik voel, wat U zo griefde,
Dat ik met U medeklaag.
Dat mij ‘t hart ontgloeit van binnen,
Verdriet aan plezier koppelen is uitermate moeilijk. Om die reden kies ik voor sereniteit, voor intimiteit en voor eenzaamheid. La Trappe tripel is een uitgesproken trappistenbier uit Nederland (het enigste). Het combineert bitter en gekruid met zachte parel. Het vraagt om langzaam maar met volle aandacht gedronken te worden. Dit bier dien je zelf te consumeren, zelf te ondervinden en zelf je eigen mening over te bepalen. Een uitdaging die interesse maar ook enige kennis vereist.
La Trappe en Stabat Mater, eenzaamheid in het alomtegenwoordige.
Schilderij door Andrea del Castagno
