Brom, brom, brom, gromde de boer. Moe was hij van het eindeloze werk. Ploegen, melken, iedere dag wachten ze hem op, trouw op post. Moeder de vrouw blijft thuis en verzorgt het kasteel. In de wintermaanden brouwen de knechten een saison, in de zomer zwoegen ze op de akkers. Moe maar toch voldaan rust hij uit.
Permeke, Vlaams expressionist. Kunstelde zo’n 100 jaar terug in de tijd. Talloze keren uitgespuwd maar opnieuw in de armen gesloten. Zou verschillende stijlen doorlopen maar toch het meest bekend van zijn compromisloze werken. Permeke was een man onder het volk en beeldde ze zo ook af. Sober maar op de man af.
Viven Bruin is geen goede kandidaat voor Permeke. Viven is helemaal niet compromisloos maar een gemakkelijke doordrinker. Zachte nasmaak, niet te complex. Het lijkt wel alsof de brouwer gezwoegd heeft maar ergens halverwege moe werd. Ook rustend op het veld.
Viven en Permeke, twee tegenpolen die toch samen gesmaakt worden.
