Eigenlijk zou dit een Aflevering Buitenland moeten zijn, eigenlijk wel. Maar ik heb nog nooit Russisch bier gedronken. Dus geen Baltika nummer zoveel. Misschien jammer maar als ik de online gemeenschap mag geloven, geen groot gemis. Dus houden we het traditioneel.
Rusland, oefent geen aantrekkingskracht op me uit. Ik kan niet binden met dat land. Dat is persoonlijk, gelukkig. Wat ik wel overhoud is melancholie. Ik word weemoedig als ik hun stemmen hoor, hun gevecht om vrijheid. Hoe ze zichzelf keer op keer uitvinden en gaandeweg tegenkomen. Een triest verhaal van onderdrukking en oorlog. Alsof Rusland immer haar eigen burgers in de kiem smoorde.
Het Russische volkslied symboliseert dit gevoel. Emoties van strijdende droefheid. Een verlangen naar het glorieuze verleden. Het hunkert vooral naar haar eigen trots uit de dagen van weleer. Slavische trots met een intrieste toon.
Sint-Bernardus 12 is de kleine broer van Westvleteren. Ooit was dit het vlaggenschip van de Westhoek maar sinds 1992 (of 2005) moet het die eer toevertrouwen aan die kleine abdij enkele kilometers verder. Sint-Bernardus 12 is een eenzame hoogvlieger en glooit tussen weelderige velden van oorlog, dood en noeste arbeid. Het is een bier dat donker vereenzaamt met zijn drinker. Kruiden en mout als basis, zoete afdronk om de pil wat te verzachten.
Een zacht moment waarin twee momenten elkaar stil ontmoeten.
