Het lijkt bevreemdend wat Bosch schilderde. 500 Jaar later ben ik er nog niet uit: was hij bezeten of gewoon geniaal gek? Hoe meer je kijkt, hoe meer dolgedraaid je wordt. Het zou tot aan een Picasso duren alvorens we eenzelfde gekke genialiteit zouden hervinden. Vraag blijft: wat was bedoeld en waar ligt de tweede laag. Nuance en tijdsgeest als verloren sentimenten.
De Tuin der Lusten is zo’n gek geniaal werk. Vol connotaties die de eeuwen niet overleefd hebben. Vol wezens die nooit bestaan hebben maar toch op beeld staan. Vol mensen op plaatsen die helemaal niet zo menselijk zijn. Zag ik daar een Aards Paradijs? Of eerder een hels tafereel rechts? De vreemde centrale rondedans begrijp ik al helemaal niet meer…
Lucifer is ook zo’n bier dat moeilijk te vatten is: complex, bitter met een stevige hopsmaak. Het vertelt zo een onbekend verhaal zonder uitgesproken tegenspraak. Vreemd genoeg, want de ingrediënten zijn steeds dezelfde. En toch valt dit bier op met zijn karakter. En dat wordt in dank afgenomen. Lucifer zal nooit de hoogste toppen scheren maar daar was het ook nooit om te doen. Maar voor het glas alleen al zou je het doen.
[...] ongehoorzaamheid, God in z’n onverwachtse gepakt op snelheid. Of toch, dat dacht Lucifer (die hier al eerder aan bod kwam). Milton beschreef de mens die niet langer in de Tuin van Eden kon [...]