Dit is hoe ik ze samen pas:

Aardling: Augustijn Grand Cru, een rasbier met zachte afdronk. Verdient tijd om gedronken te worden maar is tegelijk niet te eigenwijs over zichzelf.

Creating the Past: Geuze Renée, zurig maar met een rijk pallet aan smaken. Kruidig en fris met een neus voor de essentie.

Dbuntinx: Lucifer, sterk gehopt met het karakter op de juiste plaats. Genieten met mate maar niet zonder meerdere teugen.

Dries Bultynck: Saint-Feuillien blond, met een hart van goud. Ontpopt zich langzaam tot een bron van inspiratie.

Igloosarecool: Oerbier, moutig en krachtig maar met een elegantie door het leven gaand.

iOnAsJ: Achel 8, minzame trappist in de schaduw van zijn broertjes maar met een ongekende diepgang.

Jan Seurinck: Hopus, blond met een verzadiging aan hoppige bitterheid. Bindt zich moeiteloos aan iedere smaak.

Donearlenspry: Straffe Hendrik 11, stoere bonkige smaakbom maar goedlachs op het juiste moment.

Woordje uitleg:

Aardling: Stijn, woonachtig te A’pen, werkzaam te Brussel. Blogt en tweet over zijn dagelijkse bekommeringen, zijn werk en zijn hobby’s. E-tech knul die weet waar de klepel hangt.

Creating the Past: Rudy, raakte bekend toen hij op zoek ging naar Belgische musea op twitter. Zoekt nog steeds naar manieren waarom moderne media de culturele wereld kan verrijken.

Dbuntinx: Davy, studentencoach te Leuven. Gepassioneerd over Apple, internet, bloggen maar vooral over zijn boek. Ik wacht in spanning.

Dries Bultynck: Dries, SEO/SEA, … – specialist bij Netlash/Bseen. Blogt over de gekste trukken van de foor om je blog beter te maken, om je Google-resultaten op te krikken en om je bezoekersaantal omhoog te jagen.

Igloosarecool: Bart, allround levensgenieter. Zet regelmatig foto’s over z’n fiets online, houdt van Gent door de ogen van Instagram en is trotse papa.

iOnAsJ: Jonas, is maatschappij-kritische techie met een oog voor goede smaak. Houdt van bier, rake opmerkingen maar vooral veel interactie.

Jan Seurinck: Jan, internet-fenomeen. Praat, spreekt, schrijft en blogt over vanalles en nog wat. Werkt overal en nergens zolang hij er maar creatief kan zijn.

Donearlenspry: Roeland, gevatte IT’er met een voorkeur voor Boergondische idealen. Houdt van bier, soms van z’n job en misschien nog iets meer van zijn hobby’s.

Voila, dit zijn op dit moment de mensen die in m’n rechterkolom staan. Bovenstaande beschrijvingen zijn louter gebaseerd op wat ik via persoonlijk en online contact heb geleerd. Misschien soms meer dan ze zelf beseffen.

Wie vind jij zo boeiend en waarom?

Zaterdag stierf je en liet je mama achter. Je liet mij en zovele anderen achter. Maar dat is okee, jij was de strijd beu. Jij was moe, op, uitgeput. Het was tijd.

Jaren heb je gestreden en gevochten. Tegen die smerige ziekte, tegen die aantasting van je lichaam. Asbest. Wie had ooit gedacht dat het je zo zou achtervolgen, tot in het diepst van je lichaam. Jaren heb je geleefd, gekluisterd aan je fles zuurstof, die onophoudelijk pruttelde naast je. ‘s Morgens en ‘s avonds, dat zachte blub, blub, blub …

Oma had je al even verlaten. Oma was ook de strijd beu. Zij had ook gevochten en gestreden. Maar iemand besliste er anders over. Zonder afscheid te nemen was ze plots weg, plots verdwenen. Een laatste gevecht, gekluisterd aan het bed. Dat jammere hoopje mens dat zo triestig naar me keek, stierf voor m’n ogen. Dat was de laatste keer dat ik een traan liet, de laatste keer dat ik verlies van zo dichtbij moest meemaken.

Jij stierf zaterdag, zonder vaarwel te zeggen. Zonder dat ik vaarwel kon zeggen. Je stikte, zei je. Dat waren je laatste woorden. Ik zal ze nooit gehoord hebben. Een telefoon in de avond, een traan in de ochtend. Mama bleef achter, zonder tranen deze keer. Die komen wel, denk ik.

Deze brief zal jou nooit bereiken. Misschien lees je wel mee, vanop die andere plaats. Misschien voel je wel de vragen die achterblijven. Kon ik je nog maar een laatste keer iets horen vertellen.

Maar deze brief is ook voor iemand anders. Deze brief is ook voor u, mijnheer doktoor. De man die oordeelde dat jij geen hulp behoefde. De man die dacht dat het allemaal niet zo dringend was. Een uur later zou je schreeuwend om hulp afgevoerd worden. Een uur later zou je in een slaap belanden waar je nooit meer uit zou wakker worden. Nee, mijnheer doktoor, u heeft een fout gemaakt en u zal daar nooit voor moeten boeten. U zal nooit op het matje geroepen worden. En dat maakt me enorm kwaad, dat maakt me nijdig, verdrietig en treurig. U heeft mij het laatste afscheid ontnomen en dat zal ik u nooit vergeven, mijnheer doktoor.

Opa, jij bent nu bij oma. Zeg haar goeiedag van me en zeg haar dat alles goed gaat. Zeg haar dat we je al zo lang missen. Maar zeg haar vooral dat jullie jullie best gedaan hebben. Dat zal ze graag horen.

Het blijft bevreemdend, zo foto’s herbekijken van gebouwen die je zelf bezocht heb. Zeker omdat je de details nu in detail kan bewonderen. Je ontdekt plekjes waarvan je nu denkt: ‘had ik het toen maar geweten’. Ik wijt het dan aan gebrek aan voorbereiding, aan gemakzucht, aan mezelf. Maar de stad is er en dat zal binnen enkele jaren vermoedelijk nog zo zijn.

Barcelona grows on me. Langzaamaan. Ze neemt haar tijd, moet ik zeggen. Misschien omdat ik geleerd heb voorbij de oppervlakkige drukte van toerisme en platte commerce te kijken. Voorbij de monotoniteit van de Spanjaard. En leren dat iedere stad haar charmes heeft, die vaak verborgen zitten achter hun facade.

Dit boek helpt me daarbij, het leert me dingen die ik niet wist. Of eerder, het leert me andere dingen. Dingen die ik wel wist maar niet in detail. En ik hou van details. Ik vind details de essentie van het algemene. En laat dat nu net zijn waar het bij Barcelona en zoveel andere steden om draait. Daarvoor hoef ik zelfs niet ver uit m’n deur te stappen.

En toch, en toch, zijn er dingen die je dan uiteindelijk aan jezelf cadeau doet. Dit is er zo een.

Toch, beelden blijven achtervolgen. Zij vertellen inderdaad een verhaal dat anders te lang wordt. Nu ook zo. Daarom dat ik de beelden laat spreken en mijn digitale pen neerleg.

Ook ikzelf dacht er ooit aan om te schrijven, om mijn verhaal te vertellen tot ik ontdekte dat ik niet het talent heb om een verhaal meeslepend te maken. Ik vertel te ingewikkeld, gebruik te moeilijke woorden en ga snel vervelen. Misschien dat ik ooit opnieuw een poging onderneem om mensen te overtuigen van mijn verhaal, zelfs als dat niet het mijne vertelt. Toch wil ik mijn openingszin van toen delen met iedereen. Het is nu eenmaal sterker dan mezelf …

“Vergeet je me morgen niet?” zei ze, een laatste blik werpend op de verloren oorzaak der dingen. Tussen eenzaam zijn en dapper twijfelen staat slechts een enkele onvoorwaardelijkheid en dat is liefde voor je kind. Laat ze maar denken, die goddeloze anarchisten die zichzelf benoemen tot keizers van de gedachte. Ik bepaal zelf wel in hoeverre ik me uitsloof om tot de reden van haar bestaan te komen.

Wanneer ik terugkijk naar dit stukje tekst en het vervolg stel ik mezelf voortdurend de vraag waarop ik het allemaal zo ingewikkeld gemaakt heb. Had ik niet beter een voorzichtig moment genomen als begin in plaats van dit bombardement aan woorden? Het zegt veel over de manier waarop ik dacht, hoe ik me voelde en hoe ik handelde. Ik viel moeilijk te verwoorden maar was nooit zonder zinnen. Eenzaam waren de anderen, niet ik. Maar ik vertel mezelf dat dit niet mijn verhaal was.

Een zucht ontsloten door haar stem
Ontluikende lokken bleek in hun pracht
Gedachten verwijld in verlaten glorie
Eens wist ik wie zij was

Morgen droomt ze dezelfde droom
Van overgoten wolken in vergeten eenzaamheid
Spontaan ontspringt in haar dat ene
wat mij zo minzaam doet verlangen
naar moedeloos gefluister
ik hoor haar naam, ik hoor haar naam

Zal ik je … niet vandaag
Misschien een andere keer, tijd heelt
Verdwaal met me op die andere plaats
Een blik, een ontmoeting met jezelf
Eeuwig staat zij tussen mijn zinnen
Voor altijd fluistert ze deze woorden

Mogelijk staan er nog fouten in de tekst. Laat me dit gerust weten, ik apprecieer het ten zeerste!