Kunst is een ruime term, te ruim soms. Nieuwe modewoorden, trends en stijlen wisselen elkaar sneller af dan je kunt voorstellen. Zonet hoorde ik de term “Cracking Art”. Gefascineerd haalde ik het woord door Google en vond tot mijn verbazing een kunststijl die ik al kende en had gezien (bv. in Brussel): kunst uit plastic in moeilijke vormen gekunsteld, veel variatie en steeds nieuwe vormen. Is het kunst? Ach, ik begrijp wel waarom mensen hier hun boterham mee kunnen verdienen. Maar het (soms moeilijke) kleurgebruik zorgt ervoor dat dit vooral voor een select publiek wordt. Deze kunst komt pas volop tot zijn recht in ruime omgevingen, indrukwekkende ontvangstzalen of enorme tuinen met alle kleuren van de regenboog. En laten we eerlijk zijn, weinigen hebben deze luxe …
Maar dus, Cracking Art. Bij ons zijn vooral kunstenaars als Jan Fabre en Wim Delvoye bekende koplopers. Maar er zijn zeker nog andere kunstenaars die deze vorm ontdekken. Mij lijkt vooral de ontwikkeling van dit soort kunstwerken een enorme uitdaging, een ware tour de force zeg maar. Niet iedere dag moet een kunstenaar letterlijk de elementen naar zijn wil buigen, vechten met de techniek en denken in termen van kunst. Is het resultaat geslaagd? Soms, maar soms ook niet. Belangrijk is om voorbij de namen te kijken en de werken “blind” te leren kennen. Ik ben er van overtuigd dat nieuwe pareltjes net onder het oppervlak sluimeren…