Een kunstencentrum voor de ene, dat lelijke gebouw langs de Antwerpse Ring voor de andere. Meningen zijn verdeeld maar het valt moeilijk te ontkennen dat dit gebouw een enorme stempel op de Antwerpse skyline gedrukt heeft. Iedere treinreiziger die vanuit het westen de stad aandoet, zoeft het trotse werk van Léon Stynen voorbij.
De bouwgeschiedenis van de Singel is uitermate complex en kaderde in een uitgebreid bouwprogramma dat gedurende de jaren 1950 en 1960 ingezet werd. Léon Stynen als belangrijkste architect zorgde voor verscheidene torens (de vroegere BP-toren en het voormalige Crest Hotel) langs de Antwerpse ring. Tussenin plaatste hij de Singel als een omvangrijk conservatorium met een doorloopverdiep vol met groene aanplanting (de ruimte van de huidige ring was toen immers nog natuurgebied). Een stadsvlucht als het ware. Maar het mocht niet baten: de ring kwam er en het conservatorium verloor haar groene tuin.
Doorheen de jaren zorgden verschillende architecten voor uitbreidingen op het oorspronkelijke plan (waaronder ook Stynen zelf). De voorbije jaren liet Stéphane Beel zich opmerken met enkele gewaagde doch eenvoudige ingrepen. Maar vooral de nieuwbouw van zijn hand zal de geschiedenis ingaan als een verstaan van de taal van Léon Stynen met inbreng van eigen accenten.
Op 3 oktober 2010 wordt het gebouw officieel voor het publiek geopend maar zelf heb ik reeds enkele foto’s genomen.
http://www.flickr.com/photos/bmattijs/sets/72157624175644438/