High five, Jimmy Cappaert, high five!

INSTANTWERPEN, BABY

Begrijp me niet verkeerd, iedereen heeft al met een ander samen iets geschreven. Ik ben de laatste om op zo’n idee te komen. Maar ik wil wel die traditie voor m’n eigen kar spannen. Mag dat? Ik dacht van wel!

Dus nodig ik gastsprekers uit. Ik daag zelfs iedereen uit om iets te durven doen. Om te schrijven, te pennen, te creativeren. Maar op dit moment heb ik een vijftal sprekers uitgenodigd om iets te doen met het concept waarmee deze blog bekend is geworden: een godendrankje, een meesterwerk.

Het idee blijft simpel: zoek naar een bier dat je pakt, dat indruk op je maakt. En bedenk dan op in welk gezelschap je dat het liefst wil degusteren. Trefwoorden zoals lief, vrouw, man, bloot, … sorry boys and girls, niet toegelaten! Het moet wel degelijk een immaterieel ding zijn, een kunstwerk. Maakt niet uit of het nu een schilderij, stoel, boek, lied, … Voor mij mag het zelfs een work-in-progress zijn. Als het maar voor jou kunst is!

Enige beperkingen? Eentje maar: het bier moet toch wel verkrijgbaar zijn via normale kanalen. Een eenmalige editie is tof en leuk maar je ontneemt anderen de kans om te proeven, te genieten, … te ervaren. En daar draait het om, kunst ervaren, want bier is meer dan een ambacht. Het is een vak, het is passie, het is kunst. Zo simpel als dat.

Denk je: Bert, man, dat wil ik ook! Mail me dan op bert (at) bmart . be en ik plaats het stukje, gegarandeerd (mits enige eindredactie, natuurlijk)!

Inspiratie nodig? Kijk dan even hier: 1 Bier 1 Kunstwerk

Paradise Lost is een 17de-eeuws gedicht. Een aanklacht tegen de maatschappij, tegen de hegemonie van de kerk. Lucifer als de paus? Het zou perfect kunnen. Het  Verloren Paradijs, de titel alleen al onthult de ware toedracht. Was er ooit een Paradijs? Zou Milton dat zelf geloofd hebben? Tienduizend regels om dat te ontdekken.

Tongerlo Prior is een rasbier, zo eentje dat je bij de eerste slok omarmt. Krachtig aroma, frisse geur maar vooral een stoere body in volkomen balans. Een bier van de grote jongens maar met respect voor het beroep. Bonken op de deuren zonder ze in te stampen, het is subtieler en genuanceerder dan dat. De val naar de onderwereld werd veilig en wel afgewend!

Tongerlo Prior in strijd tegen het kwade. Had het ooit anders gekund?

Niche, zo achteraf beschouwd, is flatterend als beledigend. Spannend vooral omdat je dingen schrijft die je zelden vindt op het web. Toegegeven, kunst en bier, verzin het maar een keer. Anderzijds, iedereen schrijft over kunst of bier. Dat nog niemand de link naar de twee legde, is vreemd. Maar iemand moest de eerste zijn, zeker? En net daarom vind ik niche geen terechte benaming voor deze blog. Net zomin als ‘geek’ een goeie categorie was, denk ik dan.

Niet gewonnen dus, niet genomineerd. En toch blijft de trots hoog als je bedenkt dat er tussen meer dan 3000 blogs jouw schrijfsels naar voren komen. Dat is tof, dat ontken ik niet. Het herinnert je eraan waarom je het doet maar het mag geen drijfveer worden. Sommigen zijn enorm ontgoocheld en willen stoppen. Maar ik vraag me af: voor wie doe ik het? Voor mezelf, omdat ik nu eenmaal graag zulke dingen verzin of voor die onbekende, soms terugkerende bezoeker? 95% van mijn bezoekers passeren hier op goed geluk, via Google Image search, ik bedoel maar …

De Blog Awards, persoonlijk had ik er meer gerucht aan gegeven. Ik had meer ‘awareness’ gecreëerd. Want dat was het doel: de blog opnieuw onder de aandacht brengen. Gek wel, zeker vanuit een instantie die bloggers vaak maar straatamateurs vinden. ‘Geen bedreiging voor het vak want het zijn maar bloggers’, hoor ik wel eens. Misschien toch een niet zo verholen strategie om het allemaal binnenskamers te houden?

Ach, het was tof, ik heb me geamuseerd, fijn gebabbeld, mensen intecht leren kennen. Daar was het me vooral om te doen. En ondertussen schrijf ik verder. Die 50 Afleveringen zullen er komen! Al wordt de deadline van 6 juni wel heel nipt.

Ik wil zelf ook kunst kopen, zelf ook mijn omgeving kunnen verrijken met dingen die ik best wel mooi vind maar die bovenal enig zijn, uniek zijn. Die ontsproten zijn aan het momentum van een getalenteerd persoon. Dat wil ik! Maar wat er vandaag gebeurt, is gewoon ridicuul. Kunst wordt niet langer gemaakt om een aanklacht te zijn, het wordt gemaakt om zo snel mogelijk zo veel mogelijk op te brengen. Hedendaagse kunst is onbetaalbaar geworden, zelfs voor de nieuwe generatie verzamelaars. Je moet al in onmiddellijk contact staan met een leger galeriehouders om te weten wie potentieel heeft. En van zodra zo iemand opduikt, wordt hij/zij letterlijk plat vereerd. Zonder ruimte te laten voor de jonge generatie die ook wel wat van kunst lust.

107 Miljoen dollar dus. Toegegeven, de Schreeuw is een icoon, zij het wel dat dit de minste van de 4 versies is. Fascinerend zijn de verhalen over de ontstaansgeschiedenis, nog fascinerender was de diefstal in 2006. Waarom zou zoiets gebeuren? Op privé-initiatief? Wat ben je met een diefstal als je tegen niemand kan vertellen dat jij de nieuwe ‘eigenaar’ bent? Yuppies …

Kunst is dus mainstream geworden en dat betekent dat geld de drijfveer is. Dat is jammer, triestig zelfs. Waar zijn de grote namen die geen koe in drie hoefden te snijden om naam te maken. Die gewoon tegen de schenen stampten met ‘mooie’ dingen in plaats van bloed en gore.

Akkoord, akkoord, de Schreeuw is geen mooi schilderij maar het heeft iets verwrongen en dat maakt het onweerstaanbaar aantrekkelijk. Maar kom, achter ieder hedendaags werk zit ongetwijfeld een heel diepzinnig verhaal over armoede en ontbering, over liefde en haat maar vooral over hoe iedere dag een strijd tegen de wereld is. Wie maak ik iets wijs …

Geef mij dan maar een beetje art nouveau, ofzo.

Een idee per dag verzinnen, das niet niks. Ik heb al een hoop gelezen bij verschillende mensen. Vaak denk ik: ‘goh ja’, soms ook wel ‘good thinking’. Maar het blijkt enorm moeilijk om creatief te zijn, zeker op dagdagelijkse basis. De scherpte om origineel te blijven, is enorm onderhevig aan willekeur. De ene dag sta je scherp, de andere vang je bot. Sommige ideeën zijn verfrissend, andere zijn echter een verdraaiing van een eerder idee.

Zelf sta ik te weinig stil bij iedere dag een fris idee. Misschien omdat ik tijdens de werkuren al zo vaak dingen moet verzinnen. Misschien wel omdat ik ‘s avonds liever lui dan moe ben. Wie zal het zeggen, wie zal het zeggen … Maar de ommekeer komt er wel, het moet! En dus, een idee is geboren. Of liever, gerecycleerd. Mijn eerste is er een dat ik al een hele tijd meezeul. Eentje waar al veel over gedacht werd maar de techniciteit ontbreekt het in daden om te zetten. Misschien moet ik wel eens een echte techneut onder de arm nemen. Wie weet komt die twitter app voor after work-parties er wel…

Hier vind je mijn eerste idee op Flanders DC

Jammer dat de Britten dat niet altijd zo zagen. Erger nog, niet zien. Al sinds mensenheugenis zijn het geen beste kameraden. Muur van Hadrianus, iemand? En toch, kastelen, rivieren, glooiende landschappen, als uit een sprookje gegrepen. Alsof Nessie nog steeds waakt over haar wateren. De Dame van het Meer neem je er maar bij. Verdwalen over woeste landschappen in de gietende regen. Keihard verwonderd staan over een woeste wildernis van mens en natuur.

Brew Dogs zijn op en top Schots. Met deze Hardcore IPA laten ze het zo goed als het achterste van hun tong zien. Brandend genot van uiterst prikkelende hop. Je moet al een getraind liefhebber zijn om deze te appreciëren. Maar daar is het hen om te doen. F*ck mainstream. Zijn zijn Schots en dat moet je er maar bijnemen! Dit bier is niet voor de doetjes. Durf je?

Stirling Bridge, waar William Wallace de Britten in de pan hakte. Hardcore IPA is een waardige compagnon!

De ervaring is onvergetelijk. Zo 16 kilometers vol met mensen en lopers, hevige en iets passievere supporters. Toeschouwers of toevallige passanten, ze waren present. ‘Nog 6 kilometer, komaan gasten!’ ‘Nog 3 kilometer, komaan gasten!’ (500 meter verder) ‘Nog 3 kilometer, komaan gasten!’. HUH?

Geloof me, op zo’n momenten zakt de moed je even in de schoenen. Je hebt dan al zo’n uur en 10 minuten gelopen. De vermoeidheid wordt dan echt wel dodelijk. Maar ik heb doorgebeten en uiteindelijk geëindigd in 1:38:11. Net geen gemiddelde van 10km per uur. Ik ben een tevreden man!

En nog snel een sfeerfoto…