Iedereen wordt ouder en sterft onvermijdelijk. Ook zo met artiesten, die eeuwige iconen. Voor mij is Toots thielemans zo’n icoon, iemand die zonder veel woorden je kan ontroeren. Dat hij niet enorm spraakvaardig meer is en vooral spreekt via zijn mondharmonica, draagt natuurlijk bij aan deze stelling.
Gisteren beleefde ik Jazz Middelheim, voor de eerste keer in mijn leven, moet ik zeggen. Een prachtige setting in het park met enthousiast en vooral luisterend publiek zijn sowieso factoren tot succes. Toots behoeft geen introductie, hij staat er gewoon. Zijn band was ideaal op het juiste moment en hij genoot duidelijk van zijn publieke ambiance. Hemelse tonen, vakmanschap maar vooral eindeloze variatie slepen je mee, zelfs al zit je neer genietend van een Lachouffe van het vat.
Ik val vaak in herhaling wanneer ik zeg dat kunst in een klein hoekje zit maar het blijkt zo keer op keer: setting goed, gezelschap goed, muziek goed en drank goed, meer hoeft het vaak niet te zijn. Jammer toch dat er nog steeds mensen geloven dat de nulmeridiaan niet een maar twee maal door hun achterste loopt, zo bleek gisteren ook nog maar eens… Maar dat is wel eigen aan jazz, denk ik dan.
Toots is een genie maar hij moet spreken via zijn mondharmonica. Dat doet hij het beste.
Twee of wat jaar geleden mijn laatste Toots concert gezien. Op jazz middelheim. Nooit meer. Mensen willen hem nog eens gezien hebben. Want die naam kennen ze. Morsedood heb ik me geërgerd aan het publiek toen.
Klopt, publiek is letterlijk klote. Ik had hem nog nooit gezien en hij gaat niet meer eeuwig mee, dus ideale kans. Maar dingen zoals ‘zwijg egoist’, ‘zwijg ouwe doos’, ‘zatlap, wat komt gij hier als eerstejaars doen’, … waren schering en inslag gisteren. Verschrikkelijk klotepubliek!