Eentje dat ik al een tijd geleden geschreven heb:

Een zucht ontsloten door haar stem
Ontluikende lokken bleek in hun pracht
Gedachten verwijld in verlaten glorie
Eens wist ik wie zij was

Morgen droomt ze dezelfde droom
Van overgoten wolken in vergeten eenzaamheid
Spontaan ontspringt in haar dat ene
wat mij zo minzaam doet verlangen
naar moedeloos gefluister
ik hoor haar naam, ik hoor haar naam

Zal ik je … niet vandaag
Misschien een andere keer, tijd heelt
Verdwaal met me op die andere plaats
Een blik, een ontmoeting met jezelf
Eeuwig staat zij tussen mijn zinnen
Voor altijd fluistert ze deze woorden