Mijn vroegere blog heette ‘Haunted by Tao’. Een moeilijke titel, dat geef ik grif toe. Dus sta me toe dit te ontleden:

- Tao: de naam van de filosofie waar ik stellig van overtuigd ben. Ik weiger dit een religie te noemen omdat er geen geloof aan te pas komt. Het is een zoektocht naar jezelf, naar je eigen diepste zijn.

- Haunted: mijn vroegere blog is opgestart in een heel verwarrende periode in mijn leven. Veel vragen die onbeantwoord bleven, veel gebeurtenissen die mij enorm getekend hebben, teveel verliezen die me bleven achtervolgen.

Haunted by Tao dus, alsof de analyse van het verleden een antwoord kon bieden op mijn toekomst … Ik durf niet meer te lezen wat ik geschreven heb. Niet uit angst voor grammaticale kemels of erbarmelijk taalgebruik maar wel voor de gedachtegang die ik toen had. Heel duister, heel onderbewust. Een stroomlijn van woorden vaak in het nachtelijk uur geschreven. Hier is een voorbeeld:

Is my Tao an equasion of right or wrong? Or it is just based on choices? My Twilight is dwirling in my mind, I stumble upon mysteries one cannot solve on his own. Am I ready for the challenge or shall I dispair all hope and flee towards my inner wall?

Questions is what makes life special, but my Tao denies all answers…

 

Zoals je kan lezen zijn dit zo’n moeilijke vragen die ik tot op heden nog steeds niet opgelost krijg (en ook nooit zal krijgen). Desondanks lijkt het me boeiend ze te stellen op voorwaarde dat ik de tijd krijg/neem ze te onderzoeken. Misschien is dit ook het vertrouwen in de natuurlijke loop der zaken (wat velen tao noemen) dat me zal tonen waar te zoeken? Misschien stel ik gewoon de verkeerde vragen? Iets zegt me de confrontatie met mijn omgeving opnieuw te durven aangaan om te zoeken waar de antwoorden kunnen liggen.

De wereld als wil en voorstelling zei ooit iemand, zo’n tweehonderd jaar geleden. Ik heb nooit het ganse boek gelezen omdat ik eerlijk gezegd niemand op zijn/haar woord neem. Noem het narcisme of noem het koppigheid maar ik geloof pas wat ik zelf gezien heb. Dat maakt zo’n groot deel uit van mijn denkpatronen dat ik mijn ‘oude’ woorden niet langer durf te doorgronden. Misschien heb ik wel antwoorden gevonden …

Allereerst ontbreekt een website van het museum. We leven in het digitale tijdperk. Het is onbegrijpelijk dat het museum niet over een eigen website beschikt. Uiteraard heeft de collectie haar eigen website, maar dat de tijdelijke website van het museum hier geen melding van maakt, is onvergeeflijk. Slechts weinig jongeren kennen de onmiddellijke website van de tentoonstelling (die nochtans heel evident is).

Een tweede probleem was de catalogus: te duur voor de jeugd, te omvangrijk voor de doorsnee bezoeker en te weinig fotomateriaal om de liefhebber te overtuigen. Als kunstwetenschapper kijk ik naar schilderijen voor het beeld en eventueel later zoek ik naar diepere betekenissen, niet omgekeerd. Volgens mij heeft men een cruciale fout gemaakt met de nadruk op tekst in plaats van beeldmateriaal te leggen. Mijn ervaring met de publicatie van het boek over de glasramen in de Lierse Sint-Gummaruskerk heeft me geleerd: hoe meer prenten, hoe meer je mensen over de streep trekt. Velen haken af bij zulke enorme hoeveelheid tekst. Een meer dan gemiste kans.

Wat zijn dan mogelijke oplossingen en hoe kunnen we cultuur naar een grotere, maar vooral jongere massa brengen?