Verlicht! » poëzie Archives – Verlicht

Zelf kunst maken, ik doe het!

Bert — Sun, 20 Mar 2011 20:19:10 +0000

Als kunstliefhebber (en ook een beetje wetenschapper) tracht ik kunst vanuit een objectief standpunt te benaderen. Al te vaak heb ik de nieuwe meningen, opinies en visies met argwaan bekeken en overschouwd. Moderne kunst is, zoals bekend, niet aan mij besteed. Begrijp me niet verkeerd, maatschappijkritiek is van alle tijden en ook mijn grote voorbeelden 500 jaar geleden waren hier niet vies van. Maar het concept kan in mijn opinie nooit primeren op vorm en uitvoering.

Zelf kunst maken, het blijft moeilijk en is eigenlijk nooit echt aan mij besteed geweest. Ik ben niet kundig genoeg om mijn ideeën en inspiratie op drager kondig te maken. Behalve misschien via taal. Ik hou van taal, Vlaams en andere wereldtalen. Ik heb ook taal gestudeerd en was danig onder de indruk van onze middeleeuwse dichters en vertellers. Maar ook moderne troubadours kunnen me bekoren.

Maar niet zo met poëzie. Ik lees amper poëzie en zal er ook weinig door beïnvloed worden. Ik zal ook zelf zo goed als geen poëzie de wereld in sturen. Toch maak ik graag uitzonderingen. Uitzonderingen zijn het die de regels best goed door elkaar schudden om ze dan opnieuw op hun plooi te laten vallen. En dus schreef ik een gedicht. Een gedicht gebaseerd op een foto van een Boliviaans meisje dat voor mij altijd onbekend zal blijven. Een foto die een collega op zijn verre reizen maakte en met mij deelde. Een foto tenslotte die, begeleid van mijn tekst, onze inzending werd voor de Flandriens Trophy, een soort van Canvascollectie die uitging van Katoen Natie, mijn werkgever.

Zelf kunst maken, binnen een bedrijf dat kunst enorm hoog houdt. Het was een enorm aangename verrassing. Een uitdaging die we niet uit de weg mochten gaan. Moge onze tweede plaats daar het resultaat van zijn!

Hier vind je de foto!

Vrouwendag!

Bert — Tue, 08 Mar 2011 18:01:13 +0000

Vandaag werd iedereen tot vervelens toe om de oren geslagen met ‘Internationale Vrouwendag’. Persoonlijk vind ik dit soort zaken nutteloos omdat ik een onmetelijk respect voor vrouwen heb. Let wel, persoonlijk, wat zoveel wil zeggen als: in mijn leefwereld. Ik besef dat er talloze anderen zijn die dag in dag uit met ellende geconfronteerd worden maar het is moeilijk voor me om die pijn te ervaren wanneer ik niet weet wat dit is en hoe je jezelf zover krijgt om tegenover een vrouw zo te handelen.

Daarom nog maar eens hetzelfde gedicht dat ik al jaren geleden geschreven heb voor m’n vriendin. Ik blijf de woorden herhalen zelfs al zijn ze niet meer zo actueel …

Verlaten voor een afgrond van mezelf
De weg naar spijt, minzaam getroost door geluk
Een oceaan van verlaten genot
als een eiland in het nooit geborene

Als ik jou als mij zie
weet dan dat ik je liefheb
Je ademt waar de mijne ophield
Een vleugel over mijn tranen

Troost mij met al wat je bent
het verleden als schaduw zonder begin
Hoe kan verdriet overwinnen
zonder pijn begint een niets

Ik ben jou zonder mezelf
een beetje verloren maar niet teveel

Poëzie!

Bert — Sat, 24 Jul 2010 17:35:19 +0000

Eentje dat ik al een tijd geleden geschreven heb:

Een zucht ontsloten door haar stem
Ontluikende lokken bleek in hun pracht
Gedachten verwijld in verlaten glorie
Eens wist ik wie zij was

Morgen droomt ze dezelfde droom
Van overgoten wolken in vergeten eenzaamheid
Spontaan ontspringt in haar dat ene
wat mij zo minzaam doet verlangen
naar moedeloos gefluister
ik hoor haar naam, ik hoor haar naam

Zal ik je … niet vandaag
Misschien een andere keer, tijd heelt
Verdwaal met me op die andere plaats
Een blik, een ontmoeting met jezelf
Eeuwig staat zij tussen mijn zinnen
Voor altijd fluistert ze deze woorden