Google Art dus. Het zoveelste project van Google waar ik meer bezorgd ben over de relevantie dan wel de goodwill van de ontwikkelaars. Dit gezegd zijnde geloof ik weinig tot niet in de levensvatbaarheid van dit project. Toegegeven, het idee is goed maar wil ik echt wel tot op een millimeter kunnen inzoomen op een werk van Vincent van Gogh? Wil ik niet veel liever mijn neus tot op 5 centimeter in scheerlicht brengen en zo het meesterschap aanschouwen? Ik denk spontaan aan ‘kunst voor de tv-generatie’, kunst voor luie mensen, kunst voor niet-kunstliefhebbers.

Kunst moet je ruiken, horen, proeven en zien. Je moet je zintuigen openstellen voor het werk. Ik kan niet geloven dat een computerscherm diezelfde sensatie kan bieden. Ik kan niet geloven dat je kunst kan ervaren door met een muisklik in te zoomen. En ik kan al helemaal niet geloven dat Google hier mee gaat scoren. Verkeerd publiek en verkeerde doelgroep. Misschien dat anderen me kunnen overtuigen van het project maar ikzelf geloof nooit dat mensen zoals mijn vader die niet helemaal computer-dislectisch zijn, dit soort projecten kunnen ontdekken laat staan doorgronden.

Kunst op een computerscherm. Volgens mij is dit een natuurlijke evolutie. Ik geloof in het gebruik van moderne technieken om kunst naar de mensen te brengen. Maar ik pleit nog steeds voor de eerste stap die van ons moet komen. Wij zijn het die een werk moeten ontdekken, die toe moeten stappen op een museum. Kunst op een computerscherm is vanuit dat opzicht geen hulpmiddel, eerder een doekje voor het bloeden. Een open wonde die hier in België nog steeds niet grondig verzorgd wordt (een goed voorbeeld hiervan is het Muhka, dat facebookpagina noch twitterprofiel heeft. Moedig als je weet dat de ‘h’ voor ‘hedendaags’ staat).

Google Art, ik ben alvast niet overtuigd!

Het verhaal achter de kerk

Een kerk leeft, zit vol verhalen, heeft een geschiedenis … Een goede verteller kan boeien, maar een goede verteller weet ook hoe zijn publiek te bespelen. De aandacht van een toeschouwer gaat uit naar kijken en luisteren, maar het verhaal moet blijven hangen, zelfs eenmaal de kerkdeur achter zich gesloten. Ik kan in mezelf talrijke verhalen over de kerk vertellen, verhalen die ik zelf ook elders wil horen. Verhalen over mensen in en rond de kerk, mensen die hun ziel achterlieten en die de mystiek van de kerk uitdroegen. Ik zou kunnen vertellen over de kunstenaars, hoe ze tot de top van Europa behoorden, de wereld veroverden met hun kunst en ook de dag van vandaag nog inspireren. Ik zou kunnen vertellen hoe de oorspronkelijke bouwheren nooit hun werk voltooid hebben gezien, hoe generatie na generatie gezwoegd heeft en hoe ook onze generatie zwoegt om alles in stand te houden. Ik kan vertellen over de stad, haar pracht en praal, rijkdom en armoede, oorlog en vrede, maar vooral hoe haar statige symbool de dag van vandaag nog steeds recht staat.

Maar misschien moet ik dat wel niet hier vertellen …

Voor meer info nodig ik u graag uit op de website van de kerk of van de glasramen