Jong, omdat het feilloos integreert met social media. Jong omdat het een uitgebreid gamma aan moderne titels vertegenwoordigt. Jong omdat, wel, het ziet er gewoon gelikt uit.

Ouder, omdat de website toelaat op titel, auteur, … te zoeken. Ouder, omdat je lijstjes en lijstjes en nog lijstjes kunt doorzoeken. Ouder omdat een vergelijkend overzicht in genres mogelijk is.

bmattijs is De stad der blinden aan het lezen.

bmattijs is fan geworden van het genre Literaire romans.

bmattijs heeft Catch-22 gelezen.

Zo’n dingen vind ik persoonlijk dus wel handig. Het laat me toe om per hyperlink snel doorheen een genre te surfen. Ik kan van het ene naar het andere klikken zonder een rode draad te vergeten. Een beetje “I thought you might like this” maar dan voor boeken. Geen aankoopverplichtingen vereist, sorry Amazon.

Zijn er geen mindere kanten? Tuurlijk wel, de site is een rommeltje. Teveel informatie op het hoofdscherm. In die mate zelfs dat het een beetje afschrikt. Waarom kan ik geen geschenkenlijstje opmaken? Feestdagen in aantocht! En waarom kan ik niet inloggen via facebook? Kom nu, die api is toch al een hele tijd beschikbaar.

Boek.be dus, goed bedoeld en hard gewerkt maar het kan, zoals steeds, nog beter!

Voor zij die enigzins interesse hadden om bovenstaande tekst te lezen, ik bewonder jullie mateloos. Voor mij was het gewoon een uiting van mijn walging tov hoogmoedig gedrag, zo kenmerkend voor de kunstwereld. Waar zijn die maatschappelijk geëngageerde kunstenaars? Of zijn we echt zo meegesleept door televisie en fotografie als middel tot maatschappijkritiek? Waar zijn de Warhols, de Duchamps, de Judds? Ik wil drama, ik wil overmand worden door emoties en vooral, ik wil zelf zoveel mogelijk ontdekken. Keuze, al zo vaak aangehaald als de drijfveer achter menselijke beslissingen, moet centraal blijven. Keuze tussen wel of niet neergeknuppeld worden door nieuwe ideeën. Ik wil niet langer de urinoir te hoeven aanhalen als keerpunt in de kunstwereld.

Ik wil dat kunst opnieuw zoveel meer wordt. Maar ik wil vooral dat kunst opnieuw iets voor de gewone mens wordt en niet dat elitair speeltje van de ‘happy-few’.

Mijn vroegere blog heette ‘Haunted by Tao’. Een moeilijke titel, dat geef ik grif toe. Dus sta me toe dit te ontleden:

- Tao: de naam van de filosofie waar ik stellig van overtuigd ben. Ik weiger dit een religie te noemen omdat er geen geloof aan te pas komt. Het is een zoektocht naar jezelf, naar je eigen diepste zijn.

- Haunted: mijn vroegere blog is opgestart in een heel verwarrende periode in mijn leven. Veel vragen die onbeantwoord bleven, veel gebeurtenissen die mij enorm getekend hebben, teveel verliezen die me bleven achtervolgen.

Haunted by Tao dus, alsof de analyse van het verleden een antwoord kon bieden op mijn toekomst … Ik durf niet meer te lezen wat ik geschreven heb. Niet uit angst voor grammaticale kemels of erbarmelijk taalgebruik maar wel voor de gedachtegang die ik toen had. Heel duister, heel onderbewust. Een stroomlijn van woorden vaak in het nachtelijk uur geschreven. Hier is een voorbeeld:

Is my Tao an equasion of right or wrong? Or it is just based on choices? My Twilight is dwirling in my mind, I stumble upon mysteries one cannot solve on his own. Am I ready for the challenge or shall I dispair all hope and flee towards my inner wall?

Questions is what makes life special, but my Tao denies all answers…

 

Zoals je kan lezen zijn dit zo’n moeilijke vragen die ik tot op heden nog steeds niet opgelost krijg (en ook nooit zal krijgen). Desondanks lijkt het me boeiend ze te stellen op voorwaarde dat ik de tijd krijg/neem ze te onderzoeken. Misschien is dit ook het vertrouwen in de natuurlijke loop der zaken (wat velen tao noemen) dat me zal tonen waar te zoeken? Misschien stel ik gewoon de verkeerde vragen? Iets zegt me de confrontatie met mijn omgeving opnieuw te durven aangaan om te zoeken waar de antwoorden kunnen liggen.

De wereld als wil en voorstelling zei ooit iemand, zo’n tweehonderd jaar geleden. Ik heb nooit het ganse boek gelezen omdat ik eerlijk gezegd niemand op zijn/haar woord neem. Noem het narcisme of noem het koppigheid maar ik geloof pas wat ik zelf gezien heb. Dat maakt zo’n groot deel uit van mijn denkpatronen dat ik mijn ‘oude’ woorden niet langer durf te doorgronden. Misschien heb ik wel antwoorden gevonden …

Tekst, zoveel tekst, teveel tekst…

De trap afgedaald stootte ik op een muur van tekst. In vier talen, gelukkig. Een levensverhaal over de schilder. Als kunstliefhebber nam ik de tijd om te lezen. Weinig boeiends, zo leek, eerder een getater van feiten en encyclopedische gebeurtenissen. Ontgoocheling en vooral ergernis nummer een was een feit. De eerste twee zalen waren gevuld met werken van ateliermedewerkers of kopies naar El Greco. En alweer muren met tekst volgekribbeld. Licht verveeld jaagde ik mezelf verder, nam ondertussen nog een prachtwerk van de Heilige Sebastiaan mee en trad de volgende zaal binnen. Opnieuw tekst, tekst, tekst … Stop met die tekst, dacht ik bij mezelf en blijkbaar was ik niet alleen. Ik observeerde aandachtig iedereen die binnentrad en telde wie las en wie voorbijging. Nog geen tien procent las de ganse tekst, een andere twintig keek es en ging verder, de overige meerderheid gunde zelfs geen blik. Bon, een eerste indruk was dus de goede. Deze zaal bood op zich weinig boeiends, op een werk of twee na. De teleurstelling over deze tentoonstelling zwelde gevaarlijk aan. Na nog enkele zalen met muren vol tekst (met meeste een herhaling van reeds eerder opgesomde feiten) was het dan eindelijk aan de zaal met de apostelen (uiteraard nogmaals voorafgegaan door een barricade van tekst). Een moment suprême, dat was het minste wat ik kon zeggen. Absolute pracht, een gelukbrengende afsluiter van een ontgoochelende tentoonstelling.

Wat zei ik ook alweer?

Ik haal het dus aan: teveel tekst doodt je presentatie, zij het nu een tentoonstelling, wandeltocht, ontdekkingstocht, … Mensen zijn niet langer geboeid door alleen maar tekst en prentjes. Ze verdienen interactie. Als mensen iets willen weten, halen ze Google of Wikipedia boven, niet de tentoonstellingscatalogus, althans toch niet onze generatie. Je moet ze iets brengen of ze haken af. En toch blijkt nogmaals hoe weinig curatoren dit begrepen hebben. Ik zie dit ook dagelijks om me heen, hoe gidsen absoluut niet weten hoe mensen te boeien. Feiten afratelen werkt niet, het verhaal moet inspireren, aanzetten en uitnodigen. Interactie als daad bij het woord.

En wat dan?

En net daar falen meeste culturele instellingen: ze gaan er van uit dat mensen tijd en geduld hebben. Fout, mensen zijn gejaagd en willen dingen liefst zo eenvoudig mogelijk overhandigd krijgen. Daarom is er web 2.0, dat ons een handje kan helpen. Stel je voor: een eenvoudige webapplicatie die je toelaat je feedback na te laten, deze analyseert en daar een wordcloud of iets dergelijks van maakt. Op die manier zie je als organisator onmiddellijk waar je sterktes en waar je zwaktes liggen. Mensen laten graag feedback na (denk maar aan het succes van een gastenboek in een kerk/museum), dus waarom er dan geen maken die je ook effectief benut? Of laat mensen iets schrijven en stuur ze vervolgens een gepersonaliseerde wenskaart toe, fysiek of digitaal (printbaar weliswaar)? Gegarandeerd succes en je mond-op-mond reclame kan beginnen. Uiteindelijk is dat nog steeds belangrijk, zo niet het belangrijkste. Want als ik enkele mensen om me heen mobiliseer en hen vertel dat El Greco een zaal de moeite is en de rest tekst, gegarandeerd dat ze niet gaan (als ze dat al van plan waren in de eerste plaats …). Een uiterst gevaarlijke situatie!

Hoe kan het dus beter?

Laat ik daar later op terugkomen!

Het verhaal achter de kerk

Een kerk leeft, zit vol verhalen, heeft een geschiedenis … Een goede verteller kan boeien, maar een goede verteller weet ook hoe zijn publiek te bespelen. De aandacht van een toeschouwer gaat uit naar kijken en luisteren, maar het verhaal moet blijven hangen, zelfs eenmaal de kerkdeur achter zich gesloten. Ik kan in mezelf talrijke verhalen over de kerk vertellen, verhalen die ik zelf ook elders wil horen. Verhalen over mensen in en rond de kerk, mensen die hun ziel achterlieten en die de mystiek van de kerk uitdroegen. Ik zou kunnen vertellen over de kunstenaars, hoe ze tot de top van Europa behoorden, de wereld veroverden met hun kunst en ook de dag van vandaag nog inspireren. Ik zou kunnen vertellen hoe de oorspronkelijke bouwheren nooit hun werk voltooid hebben gezien, hoe generatie na generatie gezwoegd heeft en hoe ook onze generatie zwoegt om alles in stand te houden. Ik kan vertellen over de stad, haar pracht en praal, rijkdom en armoede, oorlog en vrede, maar vooral hoe haar statige symbool de dag van vandaag nog steeds recht staat.

Maar misschien moet ik dat wel niet hier vertellen …

Voor meer info nodig ik u graag uit op de website van de kerk of van de glasramen